fbpx

                                                                                                   De bevalling van Lotte


Wat vooraf ging:

In ieder geval 2 prachtige zonen zijn er aan vooraf gegaan:-)  Jorne van bijna 6 jaar en Thijmen van bijna 3 jaar.  Beide jongens zijn geboren via een (spoed)keizersnede. bij de 1e bevalling werd ik met 38 weken ingeleid vanwege een hoge bloeddruk. Dit was er één zoals je veel hoort; een weeënstorm, ruggenprik, geen vorderende ontsluiting (4 cm) en een keizersnede. Vooraf aan deze bevalling had ik mij niet echt verdiept in het bevallen zelf, wel had ik yogalessen gevolgd. 
De tweede bevalling is op een natuurlijk manier gestart met 41 weken. Vooraf aan deze bevalling hebben wij een hypnobirthing cursus gedaan. Deze bevalling lijkt heel snel te gaan. In drie uur tijd ga ik naar 8 cm ontsluiting, voor mijn gevoel gaat alles heel snel en goed.
Wel heb ik morfine gekregen, vanwege een weeënstorm en geen rust tussen de weeën. Uiteindelijk dipt de hartslag voor langere tijd en zakt de baby niet in het bekken en wordt het alsnog een keizersnede. Deze bevalling kijk ik beter op terug, doordat ik beter wist hoe regie te houden op het proces en doordat ik mij beter kon ontspannen. 

Januari 2020, ik ben zwanger van nummer 3! Een pittige zwangerschap i.v.m een niersteen welke niet verwijderd kan worden door de zwangerschap. Hierdoor krijg ik met 23 weken een Nefrodrain, waar ik vooral in het begin complicaties van heb gehad.

Mijn wens is om vaginaal te bevallen. In ieder geval natuurlijk te starten met deze bevalling. Ik weet en ken de risico’s, maar aan een (derde) keizersnede zitten ook risico’s en tel daar het herstel bij op……..

Ik vind het heel belangrijk dat ons kindje komt wanneer hij/zij er zelf klaar voor is. Ik ga in gesprek met meerdere ziekenhuizen en in het WZA (Assen) reageren ze heel positief. Ook zij zijn vol vertrouwen. Ons idee is om natuurlijk te starten wanneer de bevalling zich aandient en dan zien hoe het loopt. 
De laatste weken heb ik goed contact met de verloskundigen in het ziekenhuis. Een week voor de bevalling bespreek ik nog dat ik het toch ook wel spannend vind. 
Zij geven mij opnieuw het volste vertrouwen; “Elke bevalling ben je een stukje verder gekomen, dus nu gaat het je lukken”. 
 

Ik ben 39,2 weken zwanger en ik heb al bijna 2 weken meer last van harde buiken. Inmiddels is de urine (weer) getest en de GBS bacterie is opnieuw actief. Ik heb daarnaast eigenlijk continue blaasontsteking door de Nefrodrain. Ik denk  dat de harde buiken hier vandaan komen. 

Omdat ik liever niet weer tot 41 weken wil lopen, begin ik vanaf 37 weken met het drinken van frambozenbladthee en vrouwenmantelthee. Wie weet doet het wat.......Ook heb ik Caulophyllum besteld (zeker een tip!) en een paar keer gekolfd. Zo ook op de avond van 21 september en ook nu reageert mijn lichaam hier op met wat onrustige harde buiken in de nacht. 

Dinsdags 22 september; de kinderen zijn naar school en daarna  gaan ze naar opa en oma. Het is de laatste mooie nazomerdag en daar wil ik nog even van genieten. 
s’ Ochtends heb ik eerst nog een controle in Assen. Alles is goed. Een stagaire voelt aan mijn buik en moet raden hoeveel weken ik zwanger ben; "tussen de 39 en 40 weken" zegt ze; helemaal goed dus! Ook voelt ze of de kleine is ingedaald. De verloskundige voelt alles nog even na, net een beetje pittiger. In de auto terug naar huis geef ik nog aan dat mijn buik er zeer van doet.

Thuis doe ik nog wat in huis, bedden afhalen, wassen, zodat het lekker buiten kan drogen, het kan nu nog met dit mooie weer.

s' Ochtends loop ik buiten in de tuin en klets nog even wat met de meiden die de paarden verzorgen; "nee hoor alles nog rustig" zeg ik.
Ook mijn schoonzus en haar zoontje komen langs. Gijs komt even binnen spelen, maar ik merk dat ik graag wat rust wil. Zou dit een teken zijn? Ik voel wel telkens harde buiken, maar heb dit de laatste weken vaker, dus geef er geen aandacht aan. Mijn schoonzus gaat uiteindelijk om 12:15 uur weg. Ik maak wat eten en ga dan even rustig op de bank liggen. 


Ik merk op dat moment dat de harden buiken toch wel vaak komen en misschien wel wat met regelmaat? Ik blijf even rustig liggen en bel mijn man Jaap. Hij heeft om 13:15 uur een belangrijke vergadering. Wat moet hij doen? Ik twijfel, want straks is het “vals” alarm……we zien het even aan. Maar 5 minuten later weet ik bijna zeker dat het begonnen is. Gezien Thijmens bevalling heel snel ging, bel ik  hem toch opnieuw.  Jaap geeft aan de vergadering te starten en dan naar huis te komen. Ik ga even douchen. Onder de douche merk ik dat ik echt weeën begin te krijgen. Ik download nog snel een weeënapp en zie dat ze al om de 3-4 min komen en 1 minuut duren. Ik maak nog snel een tas klaar voor de jongens, zodat ze een nachtje bij opa en oma kunnen blijven wanneer dit nodig is. 

Jaap is inmiddels thuis en belt het ziekenhuis, we mogen komen. Ik ben blij dat we om half drie op de verloskamer zijn. 
Het personeel zit net in de overdracht. Er komt een verpleegkundige mij aansluiten op de CTG en ze geeft aan dat de verloskundige zo komt. Ondertussen worden de weeën heel snel pittiger. Ik vang ze op op de bal en staand tegen Jaap aan. Na 1 uur weeën opvangen wil ik eigenlijk wel weten waar ik aan toe ben. Ik heb nog niemand gezien en moet nog een infuus krijgen voor de antibiotica (streptokokken) en ik wil heel graag in bad! Dus toch maar even op de rode knop drukken. We hadden ondertussen al wel gezien dat mijn CTG niet goed was aangesloten en bijna geen weeënactiviteit liet zien…… zouden ze hierdoor nog niet geweest zijn en denken dat het hier nog rustig is?

De verpleegkundige komt kijken en ziet op dat moment dat ik vol in de weeën zit. Ze gaan het infuus aanbrengen en wij laten het bad vollopen. Omdat ik een Nefrodrain heb en deze niet nat mag worden, hebben we deze thuis helemaal afgeplakt en in folie gewikkeld. 
Ik hoop dat ik wat meer kan ontspannen in het warme water. Hier had ik mij wel op verheugd. Toch valt dit me wat tegen. Ik denk dat ik al te ver in een weeënstorm zit om de ontspanning nog te kunnen vinden in het water. Daarnaast ben ik niet heel mobiel met een drain aan de ene kant en een infuus aan de andere kant, waardoor ik geen fijne houding kan vinden in het bad. Wel zit ik nog een tijdje op mijn knieën, hangend over de rand, maar dit vinden mijn knieën niet heel fijn. ik ga er dus toch maar weer uit. 

Ik trek snel een badjas aan, want ik heb het erg koud. De weeën komen nu achter elkaar en ik heb geen rust meer tussen de weeën door. Ik merk dat ik dit heftig vind, toch probeer ik me er echt aan over te geven, te zoeken naar fijne houdingen op de bal en hangend achterover tegen Jaap aan. 

Ik adem de ontsluitingsademhaling en probeer mijn lichaam te ontspannen. Ooit tijdens de cursus werd er gezegd: "als je een natuurlijke weeënstorm krijgt  en je kunt hier goed door heen ademen en goed ontspannen heb je je kindje zo bij je". Nou dat werd mijn mantra….

Rond 17:00 uur kijk ik Jaap aan en zeg dat ik het zo niet meer trek zonder pauzes tussen de weeën. Hij pept mij toch weer op en ook de verloskundige komt weer even kijken en geeft aan dat ze juist vindt dat ik me zo goed kan ontspannen en rustig kan doorademen. Daarnaast krijgen we een complimentje dat we het zo mooi samen doen.
Ze heeft zelf ook een hypnobirthingcursus gevolgd en geeft mij wat visualisaties en affirmaties, heel fijn! Hiermee herpak ik mij en kom ik weer terug in mijn bubbel. 
Ze ziet ook dat het heel snel gaat. We willen wel graag weten “hoever” ik nu ben en ik wil ook graag even op bed liggen. Ik blijk dan al 8 centimeter ontsluiting te hebben. Dit gaat wel heel snel! 
Ik krijg wanneer ik op bed lig direct enorme druk naar beneden toe. Ik herken dit van de bevalling van Thijmen. Ik wil even op mijn zij liggen. Bij de vorige bevalling braken de vliezen op mijn zij, misschien werkt dit nu ook wel.


De verloskundige geeft aan even weg te gaan en ons even met rust te laten. Dit is om 17:30 uur. Ze is de kamer nog niet uit of ik voel wat water stromen tussen mijn benen. Tussen de weeën door kan ik nog net “vliezen gebroken”  tegen Jaap zeggen...... 
Jaap geeft aan dat het vruchtwater wat donker lijkt. Enkele weeën later breken mijn vliezen volledig. Dit is een enorme opluchting, die enorme druk naar beneden is direct een stuk minder heftig. 
De verloskundige komt weer terug. Ik krijg op dat moment eigenlijk ook een soort van persdrang en de kleine zakt enorm snel. De verloskundige trekt snel haar “pak” aan, ze checkt geen ontsluiting meer, ze ziet al dat de kleine eraan komt. Op dat moment besef ik dat ik vaginaal ga bevallen!!

Ik mag eigenlijk direct gaan persen. Ik lig alleen nog steeds op bed en ik wilde graag in een andere houding persen. Doordat de kleine al enorm laag zit is dit geen optie meer volgens de verloskundige. Dit vind ik even jammer, vanwege mijn stuitklachten, maar op dat moment heb ik andere dingen aan mijn hoofd. Persen dus. 
Ik probeer het op mijn eigen manier te doen, maar ik word flink gecoacht. Ik merk dat ik dit nu even prima vind. Ze vraagt of ik het hoofdje wil voelen, maar op dat moment weet ik even niet hoe. Omdat de hartslag verder dipt geeft ze aan dat ze een knip wil zetten. Heel eerlijk, ik vind het allemaal prima, want ik ga gewoon vaginaal bevallen! Na 26 min persen is de kleine er! Voor ik het weet ligt Lotte op mijn borst! Een meisje!! Wat een ontlading, het is me gelukt; een vaginale bevalling na 2 keizersnedes! Ik huil van geluk, ik bedank de verloskundige wel 100 keer. Jaap is megatrots! 

De verpleegkundige komt vrij snel met de oxytocine injectie. Gelukkig is Jaap nog zo helder (ik zweef al ergens op een roze wolk) en geeft hij aan dat ik dit liever even uitstel, zoals ik beschreven heb in mijn geboorteplan. Na ongeveer 10 minuten komt mijn placenta na 1 perswee. We laten de navelstreng uitkloppen. Ik voel zelf ook nog even de hartslag in de navelstreng, heel bijzonder!  Ook worden er prachtige foto's gemaakt van de placenta. Na het uitkloppen wordt er gebruik gemaakt van de cordring om af te navelen, Jaap knipt de navelstreng door. 

Zo genieten wij van ons gouden uur. Hierna ga ik douchen. Lotte blijft dan heerlijk bloot bij papa op de borst. Later op de avond bellen we dolgelukkig onze familie.
We moeten nog een nachtje blijven vanwege de GBS bacterie. Lotte doet het prima en de volgende ochtend mogen we naar huis, waar we starten met een heerlijke kraamweek.


Ik ben het WZA heel erg dankbaar voor hun begeleiding en vertrouwen in mij. 

.
© praktijklienke.nl

 

facebook.png
instagram.png